Sklej!


Jeżeli jesteś zainteresowany informacjami na temat tego modelu
lub chcesz go kupić za rozsądną cenę, kliknij TUTAJ.


Internat. Space Station. ISS "Alfa"

Internat. Space Station. ISS
Międzynarodowa Stacja Kosmiczna "Alfa", jest największym przedsięwzięciem podjętym przez ludzkość w dziedzinie podboju kosmosu. W pracach nad ISS biorą udział naukowcy z 16 krajów, są to USA, Belgia, Brazylia, Kanada, Dania, Francja, Niemcy, Włochy, Japonia, Holandia, Norwegia, Rosja, Hiszpania, Szwecja, Szwajcaria i Wielka Brytania. W przyszłości na stacji znajdzie się 6 laboratoriów, w których będą prowadzone zaawansowane badania naukowe.
- W ciągu 5 lat budowy stacji planowanych jest ponad 40 lotów amerykańskich wahadłowców oraz rosyjskich rakiet kosmicznych Sojuz i Proton, które dostarczą na orbitę ponad 100 elementów stacji kosmicznej. Ich łączeniem zajmą się roboty a także astronauci, którzy wykonają w tym celu wiele spacerów w przestrzeni kosmicznej. Po zakończeniu montażu masa kompleksu wyniesie 425 ton, długość 88,5 metra, rozpiętość paneli baterii słonecznych 108,5 metra, całkowita powierzchnia baterii 4500m2 a moc przez nie generowana 110 kW ( z tego 60 kW na badania naukowe a reszta na funkcjonowanie stacji). Objętość pomieszczeń hermetyzowanych wyniesie 1160 metrów sześciennych (powierzchnia porównywalna z wnętrzem Boeinga 747).
Docelowo, stacja kosmiczna będzie okrążać ziemię ze średnią prędkością 28 000 km/h w odległości 350 do 450 km od ziemi. Pełne okrążenie ziemi następować będzie co 90 minut.
Pierwsza rakieta Proton w listopadzie 1998, wyniosła na orbitę moduł Zaria. Kilka tygodni później, w grudniu 1998 wahadłowiec Endeavour dołączył do niej moduł Unity. Podczas trzeciej misji, w maju 1999, wahadłowiec Discovery dostarczył narzędzia i dźwigi konieczne do prowadzenia dalszych prac. Czwarty lot w maju 2000 dostarczył na ISS zapasów żywności i energii i poczynił przygotowania do przybycia modułu Zwiezda. Zadokowała ona do ISS w lipcu 2000 i stała się trzecim głównym elementem konstrukcji stacji. W lutym 2001 wahadłowiec Atlantis dołączył czwarty moduł - labolatorium Destiny. 12 marca 2001 do stacji dołączono transportowy moduł Leonardo dostarczony przez wahadłowiec Discovery. 23 kwietnia 2001 do stacji przyłączono automatyczne ramię Canadarm2 dostarczone przez prom Endeavour. 15 lipca 2001 zainstalowano śluzę umożliwiającą wychodzenie załogi na zewnątrz stacji. Śluzę dostarczył whadłowiec Atlantis.
- Zwiezda to część mieszkalna stacji. Pierwsi członkowie stałej załogi ISS, dwaj Rosjanie i Amerykanin, przybyli na stację w początkach listopada 2000. Z czasem załoga stacji będzie liczyć do 7 ludzi, którzy będą na niej przebywać od 3 do 6 miesięcy. W każdej chwili, w sytuacji zagrożenia będą oni mogli opuścić stację i bezpiecznie powrócić na Ziemię, dzięki specjalnym kapsułom dołączonym do modułów.
- Program budowy Międzynarodowej Stacji Kosmicznej powstał dzięki współpracy agencji kosmicznych Stanów Zjednoczonych i Rosji. Zapoczątkowała go (od 1994 roku) seria 9 lotów amerykańskich wahadłowców na rosyjską stację kosmiczną Mir oraz wspólnych pobytów na niej Amerykanów i Rosjan.
- Moduł Zaria jest bardzo istotnym składnikiem stacji: w nim znajduje się m.in. system sterowania, łączności a także generatory energii. Został skonstruowany i zbudowany w Rosji. Waży 19 170 kg, ma 12,36 m długości i 4,05 m szerokości. Na tym module znajdują się dwie baterie słoneczne (10,5 m x 3,3 m) oraz 6 baterii niklowo-kadmowych produkujących średnio do 3 kW energii elektrycznej.
Tutaj znajdują się doki, z którymi automatycznie mogą łączyć się rosyjskie statki kosmiczne Sojuz i bezzałogowy Progress oraz amerykańskie wahadłowce. Kontrolę lotów zapewniają 24 duże i 12 małych silników sterujących. Zapewniają one utrzymanie stacji na wysokości 354 km nad powierzchnią Ziemi. Na Zarii znajduje się 16 zbiorników, w których przechowywane jest ponad 6 t paliwa.
- Część zadań z zakresu podtrzymywania życia, sterowania i generowania energii przejął moduł Zwiezda podłączony w lipcu tego roku. Głównym jej elementem są pomieszczenia dla członków załogi ISS. Zwiezda waży ponad 19 t, długość wynosi 13,1 metra a jej skrzydła mają rozpiętość 29,7 m.
- Moduł Unity jest pierwszym w całości amerykańskim elementem głównej konstrukcji stacji. Jest elementem łączącym część mieszkalną i laboratoryjną, składającym się z trzech przejść do innych modułów załogi a także 216 kanałów przesyłających gazy i ciecze oraz 121 wewnętrznych i zewnętrznych linii elektrycznych składających się z ponad 9,5 km kabli. Ma długość 5,4 m i 4,5 m średnicy.
- Laboratorium kosmiczne Destiny to 15-tonowy cylinder. Ma 8,4 m długości i 4,2 m średnicy i składa się z 415 tysięcy części. Podzespoły, w tym 13 komputerów, połączono 42 km przewodów. Jest to najdroższy moduł stacji - kosztował 1,4 mld USD. Dzięki Destiny i jej komputerom NASA przejęła od Rosjan kontrolę nad całą stacją kosmiczną. Destiny jest na razie jedynym, a w przyszłości będzie jednym z 3 albo 4, modułem naukowym nowej stacji kosmicznej. Astronauci przeprowadzą w nowym laboratorium badania nad zachowaniem w kosmosie płynów, metali, półprzewodników, ognia. Będą również hodować rośliny oraz badać wpływ promieniowania kosmicznego i nieważkości na żywe organizmy. Te badania są częścią przygotowań do misji na Marsa. W nowym laboratorium zainstalowano największy w historii eksploracji kosmosu iluminator - ma on średnicę 50 cm.
- Do tych czterech głównych modułów będą podłączane kolejne. Wnętrze, po zamontowaniu wszystkich części, będzie przypominać wielkością i pojemnością kabinę pasażerską Boeinga 747. Docelowo ISS ma ważyć około 425 t. Ostatni moduł ma zostać podłączony w 2006.
- Leonardo, zbudowany przez Włoską Agencję Kosmiczną (ASI), waży 4,1 tony, ma kształt wielkiego cylindra o długości 6,4 m i średnicy 4,6 m, zabiera do swego wnętrza 9,1 tony ładunku. Jest pierwszym z trzech modułów transportowych ISS. Dwa inne noszą nazwę Raffaello i Donatello. Będą one służyły przewożenia materiałów naukowych ze stacji orbitalnej na Ziemię i z powrotem.
Canadaarm 2, zbudowany przez Kanadyjską Agencję Kosmiczną (CSA). Jest to wielki dźwig o długości 17,6 m i masie 1,5 tony, zakończony chwytakiem z szeregiem mniejszych manipulatorów. Zadaniem dźwigu jest m.in. pomoc w montażu elementów budowanej stacji, przy naprawach i przeglądach modułów, przemieszczanie sprzętu i zaopatrzenia w obrębie stacji oraz przechwytywanie uszkodzonych satelitów. Może przenosić materiały i moduły o masie do 100 ton.
Według szacunków NASA 10 letni program ma kosztować 95 miliardów dolarów. Głównymi celem projektu są badania naukowe prowadzone w warunkach braku ciążenia ziemskiego. Do najważniejszych należą niewątpliwie badania poświęcone AIDS, nowotworom, osteoporozie, cukrzycy i grypie. Obserwowany będzie wpływu braku grawitacji na organizmy ludzkie, roślinne i zwierzęce.
Wynik tych badań będzie miał ogromne znaczenie w dalszych pracach nad programami lotów kosmicznych a także dla rozwoju różnych technologii nie tylko kosmicznych ale i życia codziennego. Program jest również poważnym krokiem w dziedzinie pokojowej współpracy państw, w zakresie poznania przestrzeni kosmicznej
Stacja ma być również w przyszłości bazą przesiadkową dla dla misji eksplorujących Układ Słoneczny.

Opis został opracowany na podstawie tekstu z Popularnej Encyklopedii Powszechnej Wydawnictwa Fogra umieszczonego na stronie wiem.onet.pl

Dane techniczne:
Stacja kosmiczna
Lata produkcji 1998-2006
Producenci 16 państw
Moc zasilania (moc baterii słonecznych)110 kW
Szybkość 28.000 km/h
Długość 88,5 m
Szerokość 108,5 m
Masa po zakończeniu budowy 425 ton

Parametry modelu:
- Skala 1:144
- Ilość części montażowych 183
- Długość 745 mm
- Średnica 500 mm
- Szerokość 406 mm
- Poziom trudności montażu 5

Potrzebne kolory farb wg. katalogu firmy Revell:
54 90 91 92 94 98 99 301