Sklej!


Jeżeli jesteś zainteresowany informacjami na temat tego modelu
lub chcesz go kupić za rozsądną cenę, kliknij TUTAJ.


MIR

MIR
MIR. Pierwsza załogowa stacja kosmiczna została wyniesiona na orbitę okołoziemską 19 maja 1986 r.
Jej zadaniem było umożliwienie długich - ponadrocznych - pobytów ludzi w kosmosie. Dlatego też Mir został skonstruowany nie jako jednorodna stacja, lecz zestaw wielu oddzielnych modułów. Stacja po ukończeniu budowy była jeszcze rozbudowywana w ramach współpracy amerykańsko-rosyjskiej, w połowie lat 90-tych, między innymi o dodatkowe laboratoria i gniazdo cumownicze przeznaczone dla amerykańskich promów kosmicznych. Mira przestały więc odwiedzać tylko statki Sojuz i Progres, a wiele razy dokowały tam także Promy. Badania na Mirze przyczyniły się do rozwoju wiedzy w takich dziedzinach jak medycyna, biologia, fizyka czy astronomia. Doświadczenia, które rosyjscy kosmonauci zbierali przez wiele lat, dzisiaj wykorzystywane są przy budowie MSK "Alfa". W jej wnętrzu pracowało ogółem 104 astronautów i kosmonautów, którzy łącznie przeprowadzili ponad 23 tys. eksperymentów. Na pokładzie Mira bito również rekordy pobytu człowieka w kosmosie. Obecnie należy on do Walerija Poliakowa, który na stacji spędził 437 dni. Do Mira należą niestety jeszcze inne, mniej ambitne rekordy. Ogółem zanotowano 1500 awarii wszelkiego rodzaju podzespołów, zderzenie ze statkiem dostawczym Progres, zorchermetyzowanie oraz jedyny w historii pożar w środowisku nieważkości. Mir niewątpliwie stał się symbolem rywalizacji zimnej wojny i spełnienia marzeń o życiu w kosmosie. Swoją naukową misję już zakończył.
Szkoda jedynie, że nastąpiło to w taki sposób.

MIR był rosyjską stacją orbitalną trzeciej generacji. Pierwsze stacje budowano w latach 70-tych. W przeciwieństwie do MIR'a nie mogły być rozbudowywane, ani zaopatrywane w paliwo.
Pod koniec lat 70-tych i na początku 80-tych ZSRR rozpoczął budowę stacji typu SALUT, z których konstrukcji wywodzi się MIR.
Pierwszy moduł stacji został wyniesiony w przestrzeń 20 lutego 1986. Stację budowano etapami. Najpierw wyniesiono na orbitę moduł główny. Potem dołączono 5 innych modułów naukowo-technicznych - Kwant 1 (badania astrofizyczne), Kwant 2 (eksperymenty biologiczne), Kristałł (badania materiałów), Priroda (badania Ziemi, atmosfery, warstwy ozonowej, itp.) i Spektr (różne badania).
Zapasy na stacji uzupełniano z pomocą statków towarowych Sojuz-TM i Progress-M. Do stacji cumowały też amerykańskie Promy Kosmiczne

GRÓDŹ RUFOWA
W grodzi rufowej umieszczono część mieszkalną, która składa się z kuchni, wyposażonej w stół, miejsce do gotowania i - oczywiście - śmietnik. Poza kuchnią w module tym znajdują się również indywidualne kabiny mieszkalne z iluminatorami, krzesłami i łóżkiem. Obok przewidziano miejsce na toaletę z WC, prysznicem i wanną. Powyżej zlokalizowano moduł próżniowy w kształcie pierścienia, zawierający główny napęd i zbiorniki z paliwem. Na zewnątrz jest również antena komunikacyjna, radary pomocne przy dokowaniu oraz sensory optyczne. W środku umieszczono tunel łączący część roboczą stacji z dokami. Ponadto Mir posiada również rdzeń produkujący energię elektryczną oraz systemy: kontroli temperatury, podtrzymania życia na stacji, komunikacyjne i napędowy, a także komputer pokładowy.

MODUŁ MIR
Mir jest środkową częścią stacji i stanowi jej rdzeń. Wystrzelono go bez załogi w lutym 1986 r. Składa się z 4 części - do pracy, ćwiczeń, przeładunku i pokoju zebrań. Część przeładunkową dodano, aby zabezpieczyć odpowiednią liczbę portów do dokowania kolejnych modułów. Zbudowano ją z 4 koncentrycznie rozmieszczonych doków, umieszczonych na kuli. Część przeznaczona do pracy zawiera dwa koncentrycznie umieszczone cylindry oraz 3 baterie słoneczne. Znajdują się w niej moduły mieszkalne oraz część operacyjna. W modułach mieszkalnych zadbano o stworzenie domowej atmosfery, używając pastelowych barw i stosując mikrograwitację. Podłogę przykryto zielonym dywanem. Część operacyjna natomiast zawiera systemy monitoringu i dowodzenia rdzeniem. Pozwala ona zarządzać całością kompleksu jakim jest Mir. Moduł ten wyposażony jest również w stanowisko pilotażu i część medyczną.

MODUŁ ASTROFIZYCZNY KVANT-1
Został on umieszczony przy dokach. Służy do obserwacji aktywnych galaktyk, pulsarów i gwiazd neutronowych. Dane zbierane są w formie widm elektromagnetycznych oraz promieniowania X. Kvant-1 został uzupełniony również o zestaw, pozwalający na prowadzenie badań biotechnologicznych.

MODUŁ KVANT-2
Jest on przeznaczony do prowadzenia eksperymentów biologicznych i obserwacji Ziemi. Ponadto zawiera 2 baterie słoneczne, zapasy wody, tlenu narzędzia i elektronikę.

MODUŁ TECHOLOGII KRYSTALICZNEJ
Przystosowano go do prac badawczych nad nowymi technologiami produkcji materiałów oraz materiałami "kosmicznymi". Zawiera również 2 baterie słoneczne i własny moduł dokujący, przeznaczony dla stacji orbitalnej.

Dane techniczne:
Statek kosmiczny
Rok produkcji 1986
Producent ZSRR
Masa 130000kg
Długość: 58 m
Szybkość: 7,6 km/s
Wysokość nad Ziemią: 380 km
Okrążenie Ziemi: 96 min
Średni czas przelotu: 10 min
Ilość przelotów w ciągu doby nad Polską południową: ok 6

Parametry modelu:
- Skala 1:144
- Ilość części montażowych 33
- Długość 222 mm
- Poziom trudności montażu 3

Wyposażenie modelu:
- Szczegóły elementów modułów
- Baterie słoneczne
- Szczegóły modułu Spektr
- Szczegóły doków cumowniczych w modułach Kristall i Priroda
- Osłona anteny radaru
- Kosmiczny statek zaopatrzeniowy Progress
- Kosmiczny statek ratunkowy Soyuz
- Statyw wystawowy i kalkomania

Potrzebne kolory farb wg. katalogu firmy Revell:
9 99 301 350